مؤلف: شیخ الاسلام مولانا ثناء اللہ امرتسری رحمۃ اللہ علیہ
ناشر: ام القریٰ پبلی کیشنر
سال شائع: 2011
211
خواہی از متبوع باشی تابع اسلام شو رام شو پیروِ احکام شوہم بہ خصمِ خویشتن دارائے عدل و دادباش شاد باش درجہاں آباد باشجان و دل راکن فدا پروانہ ساں بر شمع دیں خوش نشیں برسرِ صدرِ یقیںدرگلستانِ طلب ماندن سروآزادباش شادباش درجہاں آباد باشخون باطل ریزد اندر راہِ حق فرما جہاد زاجتہاد ایزدت یاری کنادچارۂ جوشِ جنونِ نشترِ فصّاد باش شاد باش درجہاں آباد باشماسوائے را مگرداں مصدرِ نفع وضرر بے خبر! باتو گویم مختصراز خدائے ذوالمنن دربند استمدادباش شادباش درجہاں آباد باشہمنشیں مے باش با اخیارو ارباب کرم د م بدم شامگاہ وصبح دممجتنب از ہر شرارت پیشہ وکیّاد باش شادباش درجہاں آباد باشدر رہ تخریب خود کردی زمانہاے دراز ترکتاز توبہ را باب ست بازحالیا برخیزد وقف کوشش بہباد باش شاد باش درجہاں آباد باشمومنی بیضا اگر ، پس سُست و محزونی چرا بے خطا غلبہ باشد مرتراتوشہ گیر مژدہ لایخلف المیعاد باش شاد باش درجہاں آباد باش[1]پادری صاحب! یہ تو آپ کی مادری زبان (فارسی) ہے۔ کیا یہ بھی غلط ہے؟ یا اس پر بھی کوئی اعتراض ہے؟ غالباً نہیں۔اعتراض (ھ) ’قرآن میں ایضاحِ واضح بھی ہے مثلاً {تِلْکَ عَشَرَۃٌ کَامِلَۃٌ} اور اس سے زیادہ خلل اور کیا ہوسکتا ہے کہ کلام غیر مفید کو بھرتی کیا جائے۔‘‘ (ص: 71)جواب (ھ): یہ اعتراض خود قواعد نحویہ کے خلاف ہے۔ کافیہ میں ہے: